Maaike's verhalen

Extra informatie

Geplaatst op 9-11-2013 22:24:07

Onderwerp

Nieuwste berichten

  • #Comment.NoComments

#Comment.Button.SignInToComment

Het fluisterdoosje

‘…en ze leefden nog lang en gelukkig,’ fluistert Nora terwijl ze haar zusje Felien toedekt.
Hadden ze maar een fluisterkast, dan zou Nora al haar verhalen daarin stoppen. En op reis gaan zoals echte verhalenvertellers. Maar zolang Nora nauwelijks verdient met haar vertellingen op het plein, willen haar ouders niet dat ze op pad gaat.

Volgens de omroepman in Nora’s wijk vind je alleen bij rijke lieden voor eeuwig opgeslagen verhalen. Verhalenvertellers kunnen alleen maar hopen dat hun vertellingen niet in de vergetelheid raken. Maar, had hij met een knipoog gezegd, in een achterafstraatje is een winkeltje waarvan de eigenaar op zoek is naar iemand zoals zij.

Daar staat ze dan, voor de ‘Inktdruppels’. Het is een klein winkeltje en in de etalage liggen spreekbuizen en fluisterdoosjes. Het ziet er oud en stoffig uit, heel anders dan de ‘Verhalenbewaarder´ in de hoofdstraat waar alles glimt en schittert. Als Nora binnenstapt, klingelt er een bel. Er staan kleine tafels met allemaal attributen en in de hoek staat de grootste fluisterkast die ze ooit heeft gezien. Tientallen doosjes staan naast elkaar. Ze pakt er een van de plank en opent hem.
“In het woud liep het rond, groot en bruusk. Zijn grote zwarte klauwen maaide om zich heen…”
Vlug klapt Nora het doosje dicht en zet het terug. Ze houdt niet van enge verhalen.
‘Kan ik je ergens mee helpen?’
Een jongeheer staat vlak achter haar. Zijn pak heeft zijn beste tijd gehad, de oudheid misstaat zijn jonge gezicht.
‘Ik zoek iets om mijn verhalen mee te bewaren.’
‘Ah, een verhalenvertelster! Dan ben je aan het juiste adres. Misschien een fluisterdoosje of een stel slurpers?’
De jongeheer houdt haar een pot met slijmerige wurmen voor. Nora trekt haar neus op en schudt haar hoofd.
‘Ze zijn anders heel pienter. Als je droomt, brengen ze je een bezoekje via je oor. Dan slurpen zich vol met al het moois dat jij bedenkt. Je hoeft ze alleen in het hoofd van een ander te laten om het verhaal door te geven.’ De jongeheer grinnikt even. ‘Misschien een spreekbuis of een verhalenvanger?’
Nora kijkt de winkel verder rond. Zou er ook iets zijn voor haar moeizaam verdiende drie dukaten? Haar oog valt op een schilderij. Ze fronst haar wenkbrauwen. Dat lijkt op de verbannen schrijfmaterialen waarover haar oma eens vertelde. Zij was ook een verhalenvertelster en was opgegroeid in een tijd waar verhalen nog opgeschreven werden. Het was, volgens haar oma, veel makkelijker om je verhalen te bewaren dan nu. Sinds de hertogin van de stad bijna van het leven was beroofd door een kroontjespen, had ze al het schrijfmateriaal laten verbannen. Het verhaal, dat zich ver voor Nora’s leven had afgespeeld, had haar geïntrigeerd. En sinds die dag wist Nora dat ze een verhalenverteller zou worden. Maar, die horen rond te reizen. Nora kan niet weg zonder haar belofte met Felien te breken.
‘Ah.’ De jongeheer strijkt dromerig met zijn vingers over het glas. ‘De ganzenveer en de kroontjespen. Ze waren zo geliefd en gehaat tegelijk. De mens kan niet zonder hen, zie je. Het plezier van verhalen bewaren is met het schrijfgerei verdwenen.’ Hij kijkt somber naar Nora. ‘Men komt alleen nog voor moderne spreekbuizen en leesschermen. Wat voor charme hebben die? Weet je wat, als je mijn fluisterbibliotheek aanvult zal ik je een geschenk geven.’
De jongeheer gaat haar voor, langs de toonbank, een smalle gang in. Bij een deur blijft hij even staan.
‘Zweer op je verhalen dat je deze bibliotheek nooit in de steek laat!’
‘Ik zweet het,’ zegt Nora. Fluisterkasten zijn magisch, laat staan een hele bibliotheek vol met fluisterdoosjes!
Haar mond valt open van verbazing als ze de ruimte instapt. Er prijken lege planken aan de muur.
‘Hij moet nog gevuld worden,’ zegt de jongeheer. ‘Laten we samenwerken. Ik zal je reizen betalen en fluisterdoosjes schenken, als je deze bibliotheek maar vult.’
Nora’s ogen fonkelen. Ze ziet het al voor zich, verre reizen naar onbekende oorden. En nooit zal ze een verhaal vergeten want in deze bibliotheek blijven ze voor altijd bewaard. Ze knikt enthousiast.
‘Ja!’
De jongeheer geeft haar een houten kistje, dat tot Nora’s geluk vol zit met nog lege fluisterdoosjes.
‘Deze zullen je verhalen bewaren. Morgen vaart er een schip uit naar een tropische bestemming, vaar mee en breng me prachtig verhalen!’
Nora holt naar huis om haar spullen te pakken.

Die avond slaat de stemming om. Haar ouders laten haar op pad gaan, maar hoe moet het met belofte aan Felien? Elke avond glijdt haar zusje in een dromenland gemaakt van haar verhalen. En nu staat de belofte op het punt te breken voor haar grote droom. Woelend valt ze in slaap.

Felien houdt Nora’s hand stevig vast als ze de ‘Inktdruppels’ binnen stappen. De jongeheer kijkt verrast op als hij het houten kistje van Nora op de toonbank ziet liggen.
‘Ik ga niet. Ik heb mijn zusje beloofd altijd een verhaal te vertellen voordat ze indommelt. Als ik op reis ga, dan…’
De jongeheer kijkt bedachtzaam naar Felien die hem met grote ogen gadeslaat. Hij hurkt voor haar neer.
‘Weet je wat zo mooi is aan fluisterdoosjes?’ vraagt hij de twee meisjes, die hun hoofd schudden. ‘Als je ze opent dan hoor je de stem die het verhaal ingefluisterd heeft. Elke avond zal je grote zus je een verhaal vertellen.’
‘Echt?’ vraagt Nora.
‘Ja.’ Hij komt overeind. ‘Stuur de doosjes eerst maar naar je zusje. Daarna brengt ze het verhaal naar mijn bibliotheek. Ze is altijd welkom,’ zegt de jongeheer met een knipoog. ‘Kom, je mist je boot nog!’

Nora glimlacht naar de horizon en het opspattende zeewater. Het is haar gelukt! Vanaf vandaag is ze een echte verhalenvertelster die de wereld over reist, net zoals haar oma. Ze haalt haar eerste fluisterdoosje uit haar zak en opent hem. Dan fluistert ze een nieuw verhaal voor Felien.
“Er was eens op een zonnige dag een prinsesje dat op reis wilde naar een plek waar de sneeuw nooit stopte met vallen…”

Achtergrond: Zwitserland, Nendaz, in de buurt van Lac de Cleuson (2010)