Maaike's verhalen

Extra informatie

Geplaatst op 21-5-2014 13:45:03

Onderwerp

Nieuwste berichten

  • #Comment.NoComments

#Comment.Button.SignInToComment

Kevin Brooks - Bunkerdagboek

Cover BunkerdagboekVooral de titel trok me aan met daarbij de losse woorden: Geen ramen, Geen deuren, Geen uitweg. Na de achterkant gelezen te hebben had ik een heel dubbel gevoel. Het klonk bizar eng en toch aantrekkelijk en spannend. Net op het randje van vind ik dit nog leuk of is het net te erg. Daardoor werd ik heel nieuwsgierig en moest ik gewoon weten hoe het verhaal zou lopen. Ook omdat de achterflap eindigde met de cliffhanger: “Alleen was hij deze keer niet leeg.” Zorgde ervoor dat ik wilde weten hoe het verder ging.

Beschrijving van het boek
‘Ik snap niet dat ik erin ben getrapt. Toen ik vanmorgen wakker werd was het nog donker. Zo gauw ik mijn ogen opendeed wist ik waar ik was. Een rechthoekig, helemaal witgeschilderd betonnen gebouw met een laag plafond. Aan de grote gang liggen zes kleine kamers. Er zijn geen deuren. Geen ramen. Erin of eruit kan alleen met de lift. Wat gaat hij met me doen? Wat moet ik doen? Als ik het goed heb komt de lift over vijf minuten naar beneden. Hij kwam ook. Alleen was hij deze keer niet leeg.'

Dit was een bizar boek! Want wie wordt er nou zonder reden in een bunker met zes slaapkamers, een keuken en een badkamer opgesloten? Er is geen contact met de ontvoerder, terwijl deze man of vrouw zijn slachtoffers wel non-stop in de gaten houdt. Alles bepaalt wat er gebeurt en de enige ingang bestuurt: de lift.

Het verhaal wordt verteld vanuit Linus. Hij heeft een kladblok in zijn slaapkamer gevonden en houdt daarin zijn gedachten bij. Via hem leer je de andere bewoners kennen die binnendruppelen via de lift. Terwijl de dagen voorbij sluipen krijg je het gevoel van moedeloosheid, dat weet Kevin Brooks heel goed over te brengen. Het heeft op de een of andere manier een psychologisch effect, mede ook omdat Linus aan de lezer schrijft. Bijna alsof je naast hem staat, maar hem niet kan helpen.

De verschillende personages die in het verhaal voorkomen – zelfs de ontvoerder – leer je kennen. Ondanks dat de verschillende personen in die bunker hetzelfde doel hebben, blijkt dat nog niet te betekenen dat ze als één groep samenwerken. Dat verbaasde mij en daar komt ook dat psychologische (het klinkt zwaarder dan het is!) in naar voren. Ik vond het heel interessant om over dat groepsgedrag te lezen: de manier waarop de groep met elkaar omging en het effect van de ontvoerder op de groep. 

De setting van het boek vond ik uniek. De ruimte is heel klein, de tijd verstrijkt heel langzaam en niemand heeft invloed op de omstandigheden. Dat ben ik nog niet eerder op deze wijze tegengekomen en je gaat erdoor ook nadenken wat jijzelf in zo’n situatie zou doen. Want in principe kun je niets, behalve wachten. En dat lijkt me zo frustrerend.

Het boek is niet eng, al doet de achterzijde van het boek dat wel een beetje lijken. In eerste instantie kreeg ik de kriebels bij het idee, maar na het boek gelezen te hebben is het gewoon lekker spannend. Soms frustrerend en oneerlijk, dat kan ook bijna niet anders in een ontvoeringszaak waarbij de gijzelaars opgesloten zitten en op elkaar zijn aangewezen. Je deelt de emoties die Linus op papier schrijft. Daardoor is het boek ook zo goed, je kunt je in de situatie inleven en hoopt aan het einde dat je nooit in de schoenen van Linus zal staan.

Achtergrond: Zwitserland, Nendaz, in de buurt van Lac de Cleuson (2010)