Maaike's verhalen

Extra informatie

Geplaatst op 14-5-2014 21:14:31

Onderwerp

Nieuwste berichten

  • #Comment.NoComments

#Comment.Button.SignInToComment

Gabriella Hakansson - De geheime kamer

Cover De Geheime KamerBoeken met hints over zoektochten naar geheime dingen spreken me altijd heel erg aan. Toen ik dit boek zag, werd ik al heel nieuwsgierig en met de flaptekst erbij … tsja wilde ik het graag lezen. Het boek oogt trouwens super dik, maar het bladzijdenaantal valt mee met 630 pagina’s. Het papier is vrij dik en dat is best fijn – zeker als je een tijdje juist flinterdunne pagina’s hebt gehad.

Beschrijving van het boek
Londen, begin 19e eeuw. William Aldermann erft op vierjarige leeftijd De Tempel, het doolhofachtige herenhuis van zijn steenrijke vader. Hij groeit daar in eenzaamheid op omringd door voogden, bedienden en een imposante verzameling antiquiteiten. Het vermoeden dat ergens in het huis een geheime kamer bestaat, domineert zijn gedachten, want in die kamer zouden de omstreden ideeën van zijn vader over het mysterieuze genootschap Dilettanti verborgen liggen en zijn plannen voor een verlicht en bevrijd mens.

Om de kamer te vinden, reist William naar Capri waar de bouwtekeningen van het huis liggen. Deze tocht brengt hem onverwachts op het spoor van Napoleon Bonaparte, en zijn reis neemt dan een avontuurlijke wending. William lijkt in zijn element - tot de twijfel toeslaat. Want gelooft hij eigenlijk wel in de idealen van zijn overleden vader?

Ver van huis en van alles wat hem bekend is, wordt William gedwongen antwoorden te vinden op grote levensvragen en zich te bevrijden van de ideeën van anderen. Adembenemende roman over idealen, geheimen en familiebanden

Wat ik mooi vind aan dit boek is om te zien hoe de jonge William in isolement opgroeit in zijn eigen wereld die niet groter is als de villa waar hij woont. Hij lijkt tot een zekere leeftijd er geen last van te hebben de enige van zijn leeftijd te zijn. Zijn voogd probeert alles wat Williams vader eens was geheim te houden, zo ook het genootschap. William die er maar een enkel iets over gehoord heeft, toen hij heel klein was, begint daar lange tijd niet over. Hij is vooral heel druk met tinnen soldaatjes en is ontzettend precies. Het is een heel eigenaardige jongen, waar je eerst je vraagtekens bij zet maar later in het verhaal ga je hem steeds meer mogen.

Daarnaast vind ik de villa echt geweldig! Al die kamers en gangen vol met beelden. Net of het een museum vol historie is waar je tussen mag leven. En dan de bibliotheek! Het lijkt me echt ontzettend gaaf.

Een ander ding dat ik leuk vond was om in de historische omgeving rond te dwalen. De gebouwen zijn gedetailleerd beschreven, de mensen horen er thuis met hun gewoontes en kleding. En daardoor voelde ik me er ook thuis. Heerlijk!

Het verhaal begon pas echt leuk te worden toen  meneer Gebhardt tevoorschijn kwam. Hij stookt de boel lekker op, ontraadselt geheimen en laat William de wereld zien, waardoor er ook opeens veel meer gebeurt. Opeens is de villa niet langer de wereld meer, maar is die gigantisch geworden. Dat stuk had van mij wel wat eerder mogen beginnen.

Het verhaal ontrolt zich langzaam, je ziet hoe de voogd, Richard, een manier probeert te vinden om met zijn erfenis om te gaan en probeert de zoon van zijn beste vriend op z’n best op te voeden. Hoe William langzaam aan opgroeit en het hele uitgestippelde leerplan tot zich neemt.

Wat ik jammer vond was dat het einde een beetje onaf gevoel achterlaat. De achterflap en de titel wekken een bepaald doel en daar wordt ook wel naar toegewerkt, maar puntje bij paaltje verwijst het einde alleen naar deel 2 voor dat doel. Jammer, want daar keek ik nu juist naar uit! (Ik zeg niet wat dat doel is, al kun je dat waarschijnlijk wel raden, maar anders zou het een spoiler zijn…)  Niettemin kijk ik uit naar het vervolg, want het was een mooi boek en ik ben benieuwd naar alle toekomstige onthullingen wat betreft William en het genootschap.

Achtergrond: Zwitserland, Nendaz, in de buurt van Lac de Cleuson (2010)